Trasa 2 rowerowa szlak zielony (Szlak Bielika) Kąty Wrocławskie – 1,0 km – Sośnica – 4,6 km – Krobielowice – 3,6 km – Stradów – 3,1 km – Czerńczyce – 1,4 km – Kamionna – 9,3 km – Kąty Wrocławskie
23,0 km

Trasa przebiega przez teren Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy, w dużej mierze terenami leśnymi, zataczając pętlę wzdłuż biegu rzeki. Szlak posiada oznaczony kolorem czarnym skrót koło Kamionnej. Nawierzchnia – głównie drogi gruntowe i bite z krótkimi odcinkami asfaltowymi

Szlak zaczyna się obok budynku Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Kątach Wrocławskich.

W miejscu tym stał zamek, wzmiankowany w 1293 r. Wzniesiono go za czasów księcia świdnickiego Bolka I Surowego, strzegł on granic księstwa i przeprawy przez Bystrzycę. Spłonął w czasie wojny 30-letniej w 1624 r. i nie został już odbudowany. Na miejscu dziedzińca w 1851 r. zbudowano browar A. Preussa z parkiem, letnią restauracją i kręgielnią, w którym ulokowano obecnie ośrodek kultury. Za nim można dostrzec zarys murów grodu o wymiarach 60 x 38 m.

Jedziemy alejką przez Park Miejski położony na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy. Znajdują się w nim liczne tablice informacyjne o treści przyrodniczej, dotyczące okolicznej flory i fauny. Mijamy Stadion Miejski i wkraczamy w las, przecinając kładką Bystrzycę, rzeka prezentuje się stąd wyjątkowo malowniczo. Opuszczamy las, pokonujemy skarpę na skraju doliny i wkraczamy do wsi Sośnica.

Wieś wzmiankowana była w 1244 r., później należała do kasztelana wrocławskiego Michała von Schosnitz. Od 1484 r. do poł. XVII w. była w rękach von Prockendorfów,  od 1777 r. von Saurmów z Samotworu. Kolejny właściciel od 1857 r. - Walkhoff zbudował na terenie folwarku krótko działającą cukrownię. W 1916 r. majątek przejął hr. Wichelhaus.

Po lewej znajduje się wyjątkowo ciekawy kościół, po prawej kompleks zabudowań folwarcznych, należących do pałacu.

Kościół Podwyższenia Krzyża Św. istniał już w 1244 r., od 1302 r. odbywały się tu odpusty, przyciągające pielgrzymów. Obecna gotycka świątynia pochodzi z końca XIII w. (prezbiterium i mury nawy), w 1487 r. powstały zakrystia i sklepienia nawy, w 1504 r. wieża, a w 1619 r. kruchta południowa. W 1776 r. hr. Marie Josephine von Würz und Burg pod wrażeniem pielgrzymki do Rzymu, ufundowała Kaplicę Świętych Schodów, dostawiono wtedy nową kruchtę. Na murach zewnętrznych znajduje się zespół renesansowych i manierystycznych płyt nagrobnych: Henryka von Schindel (zm. 1584) z rodziną, Franciszka von Waldau (zm. 1616) z żoną, dzieci z rodziny von Prockendorf (1616-21), Henryka von Kreckwitz (zm. 1581), Hansa von Falckenhain (zm. 1587) z żoną i tablica Ludwika Scholtza z 1918 r., poległego w I wojnie światowej.
Kościół nakryty jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Wewnątrz znajduje się barokowe wyposażenie z ołtarzem głównym z 1714 roku. Można tu zobaczyć 2 epitafia i 11 płyt nagrobnych, a w nawie głównej tablicę fundacyjną Hansa von Prockendorf z 1487 r. oraz podobną w fasadzie wieży. Kaplica Świętych Schodów zawiera kopię rzymskich Scala Sancta z bazyliki św. Jana na Lateranie, którymi prowadzono Jezusa przed oblicze Piłata. Wg tradycji przez 28 marmurowych stopni należy poruszać się tylko na kolanach. Kryją one relikwie (część gwoździa z Krzyża Chrystusa i prawej ręki św. Anny, włókno z chusty św. Weroniki). Kaplica ozdobiona jest iluzjonistycznymi malowidłami Johanna Heinricha Kynasta.
Na cmentarzu stoi późnobarokowa kaplica grobowa z 1783 r., ufundowana przez Gottloba Albrechta von Saurmę dla żony. Nad bramą boczną widać figurę św. Jana Nepomucena. Obok znajduje się budynek dawnej szkoły katolickiej (nr 15) z lat 1886-89.

Spod kościoła można podjechać 100 m w prawo do pałacu (wjazd od głównej szosy).

Pałac zbudowany ok. 1637 r. dla Gottharda von Prockendorfa spłonął w 1751 roku. Obecna budowla powstała przed 1810 r. dla Johanna Franza von Roye, w 1857 r. dodano ryzalit, a całość przebudował ok. 1890 r. w stylu neobarokowym Friedrich von Walkhoff. Obok stoi folwark z lat 1875-80, w którym niegdyś znajdowały się browar i założona przez von Walkhoffa, krótko funkcjonująca cukrownia.

Mijamy gospodę (nr 15a) z 1909 r., obecnie pełniącą funkcję plebanii, i dom nr 25 z 1777 r., przebudowany w poł. XIX w., w którym mieścił się mały szpital. Przecinamy ruchliwą główna szosę Kąty Wrocławskie – Wrocław i jedziemy boczną drogą przez wieś. Opuszczamy Sośnicę i przekraczamy wiaduktem autostradę A4 Wrocław – Legnica. Obok cegielni z 1925 r. skręcamy w betonową drogę. Wjeżdżamy w zagajnik porastający skłon wzgórza Wierzchowiska (162 m) i skręcamy w drogę gruntową wijącą się zboczem. Krótką ścieżką docieramy do ruchliwej szosy Kąty Wrocławskie – Oława, mijamy zagajnik z wyrobiskiem dawnej cegielni i docieramy do mauzoleum feldmarszałka Blüchera.

Feldmarszałek Gebhard Leberecht von Blücher (1742-1819) był znanym wodzem armii pruskiej z czasów wojen napoleońskim. Mimo, że kilka bitew przegrał odegrał ważną rolę w bataliach pod Lipskiem (1813) i Waterloo (1815), gdzie Napoleona pokonano.
Mauzoleum zbudował w latach 1846-53 von Rauch przez na wzór rzymskiej budowli z Tivoli. Odsłonięcie mauzoleum 28.04.1853 r. zaszczycił swoją obecnością sam król pruski Fryderyk Wilhelm IV, zostało ono sfinansowano dużej mierze ze składek weteranów wojen napoleońskich. Ma postać rotundy z granitowych ciosów pochodzących z kamieniołomów pod Ślężą. Nad wejściem umieszczono marmurowe popiersie Blüchera dłuta Henryka Berges, feldmarszałka przedstawiono jako Herkulesa okrytego lwią skórą.

Docieramy do zabudowań Krobielowic.

Wieś położona jest przy szosie Kąty Wrocławskie – Oława. Wzmiankowana była w 1231 r., w 1417 r. kupili ją wrocławscy norbertanie, w których władaniu pozostała do sekularyzacji w 1810 r. W 1814 r. król pruski Fryderyk Wilhelm III darował majątek poklasztorny naczelnemu wodzowi wojsk pruskich, pogromcy Napoleona, feldmarszałkowi Gebhardowi Leberechtowi von Blücherowi, który zmarł tutaj w 1819 r. Wieś pozostała w rękach von Blücherów do 1945 r.

Mijamy krzyż, na głównym skrzyżowaniu stoi dawna gospoda Marschall Vorwärts (Marszałek Naprzód, nr 1), pod tym zawołaniem znany był von Blücher, gdyż często go używał prowadząc żołnierzy do boju. Skręcamy w boczną ulicę prowadzącą obok folwarku do stalowego mostu nad Czarną Wodą.

Stoi przy nim opuszczona wieża bramna krobielowickiego pałacu z 1878 r., z przeniesionym z pałacu renesansowym portalem. Naprzeciwko pod numerem 13 znajduje się dom mieszkalny pracowników folwarku.

Za mostem skręcamy w uliczkę prowadzącą do pałacu, wjazd do niego zaczyna się przy krzyżu z malowaną na blasze figurą Chrystusa.

Pierwotnie znajdowała się tu gotycka wieża mieszkalna, wzmiankowana w 1349 roku. W latach 1570-80 norbertanie postawili tu renesansowy dwór (obecne skrzydło północno-zachodnie), w którym mieścił się klasztorny zarząd dóbr. Generalnej rozbudowy na okazały pałac dokonał w latach 1699-1704 opat Karl Keller. Powstały wtedy kolejne trzy skrzydła i dziedziniec z krużgankami. W pałacu ostatnie lata życia spędził feldmarszałek von Blücher, który zmarł tu w 1819 roku. Później obiekt udostępniano zwiedzającym, pokazując pamiątki z czasów wojen napoleońskich. W 1878 r. dodano trzy eklektyczne narożne wieże z hełmami, taras południowy i werandę z arkadami. Wtedy też powstała wieża bramna od strony wsi i folwark. Po 1945 r. pałac został przeznaczony na cele mieszkalne, niestety w latach 70. XX w. popadł w ruinę. W latach 1992-95 został kupiony i wyremontowany przez polsko-nowozelandzką spółkę, prowadzoną przez potomka angielskiej części rodziny marszałka Blüchera - Chrisa Vaile. Obecnie mieści się tu hotel z centrum konferencyjnym, polem golfowym i stawami.
W starszej części zachował się renesansowy portal z datą 1580 i herbem opata norbertanów Scultetusa. Przed pałacem ustawiono armatę.

Wracamy do krzyża, za którym znajduje się przerobiony częściowo na cele hotelowe folwark z oficyną mieszkalną i oborą z 1878 r. z charakterystycznymi szczytami schodkowymi. Drogą bitą przecinamy las w dolinie Czarnej Wody, następnie jedziemy drogą gruntową jego skrajem. Po chwili wkraczamy na pola i podjeżdżamy drogą bitą na wyraźną terasę pod Zachowickim Wzgórzem (166 m). Rozciąga się stąd panorama doliny  Czarnej Wody i sąsiednich Zachowic. Docieramy do szosy z Zachowic, ze skraju lasu pod kulminacją wzgórza rozciąga się panorama Masywu Ślęży, Gór Sowich, Wałbrzyskich i Kamiennych. Opuszczamy tu teren Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy. Przecinamy ruchliwą szosę Wrocław – Świdnica w przysiółku Gniewoszów, składającego się z dwóch kompleksów ferm, po lewej widać park pałacowy w Gniechowicach. Za Gniewoszowem przecinamy strugę i jedziemy ponownie skrajem lasu w dolinie Czarnej Wody. Przy moście nad rzeką znajduje się jaz, przy którym kończył się kanał z cukrowni w Pustkowie Żurawskim, w pobliżu znajdowały się jej osadniki. Przy wzgórzu 150 m (dawny Fuchs-Berg – Lisia Góra) docieramy do Górzyc.

Wieś wzmiankowana była już w 1155 r. w bulli papieża Hadriana IV jako własność biskupstwa wrocławskiego. Po 1245 r. przeszła w ręce prywatne, należąc m.in. do rodu von Saurma-Jeltsch w XVII-XVIII wieku. Od ok. 1890 r. majątek posiadała rodzina von Naehrich-Rittmeister, właściciele cukrowni z pobliskiego Pustkowa Żurawskiego.

Mijamy sporą fermę w centrum której znajduje się dwór.

Renesansowy dwór nawodny zbudowała w 2. poł. XVI w. rodzina von Senitz na fundamentach budowli średniowiecznej. Rozbudowano go na pocz. XVIII wieku w stylu barokowym dodając części boczne. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1910 roku. W 1949 r. uruchomiono tu PGR z fermą trzody chlewnej i wytwórnią pasz. Dwór zaadaptowano na mieszkania, jednak potem został opuszczony i obecnie znajduje się w stanie ruiny, w latach 60. XX w. zasypano także fosę. Naprzeciwko dworu znajduje się dawna leśniczówka.

Jedziemy dalej przez wieś obok folwarku, pod nr 30-32 stoi ciekawy kamienny dom obsługujących miejscowe osadniki pracowników cukrowni w Pustkowie Żurawskim z 1890/99 roku. Na samym końcu wsi obok dawnej kuźni (później gospoda i strażnica, naprzeciwko widać dawny drogowskaz) skręcamy w drogę bitą.

Jadąc dalej 2 km prosto możemy dotrzeć do przystanku kolejowego w Pustkowie Żurawskim.

Opuszczamy Górzyce, jedziemy pofalowanym terenem przez wzgórze Piach (155 m) z widokiem na wieś i Ślężę, po prawej znajdują się zabudowania Żurawic. Za wzgórzem skręcamy w drogę gruntową prowadzącą do zabudowań Gniechowic.

Duża wieś położona jest nad Czarną Wodą, przy skrzyżowaniu szos Wrocław – Świdnica i Kąty Wrocławskie – Oława. Znaleziono tu ślady osadnictwa z epoki neolitu, wieś wzmiankowana była w 1288 roku. Od 1404 r. należała do rodziny Ungerathen, zaś w latach 1561-1945 r. do hrabiów von Saurma-Jeltsch. Pod koniec XVIII w. w Gniechowicach funkcjonowały: browar, gorzelnia, młyn wodny i dwa wiatraki. Obecnie w północnej części wsi rozbudowuje się nowe osiedle.

Jedziemy ul. Boczną obok figury św. Floriana do ul. Kąteckiej, którą biegnie szosa z Oławy.

Na skrzyżowaniu pod nr 65 znajduje się dawna gospoda Klippela, w której później funkcjonowała poczta, a obecnie punkt weterynaryjny. 100 m w prawo wzniesiono w latach 1860-63 kościół ewangelicki, rozebrany w latach 50. XX wieku. Z kolei pod nr 36 stoi dawna szkoła ewangelicka, za którą można podjechać 150 m w lewo do dawnego szpitala sióstr zakonnych z 2. poł. XIX w. (nr 34). Kompleks ciekawych budynków zamyka dawna gospoda Pätzolda (nr 59), w której mieści się obecnie świetlica wiejska z dobudowaną remizą OSP.

Na ruchliwym skrzyżowaniu z ul. Wrocławską (szosa Wrocław – Świdnica) warto podjechać 100 m w lewo do pałacu.

Pierwotnie znajdował się tu dwór nawodny, który spłonął w czasie wojny trzydziestoletniej w 1642 roku. Obecny barokowy pałac wzniosła rodzina von Saurma-Jeltsch w 1713 r., został on przebudowany w 1843 r., a w 1861 r. powstała wieżyczka zegarowa. W 1945 r. ulokowano tu siedzibę Kombinatu PGR. Obecnie zrujnowany obiekt jest własnością prywatną, wiele lat temu rozpoczęto jego remont, który niestety wstrzymano, udało się zrobić tylko nowy dach. Na elewacji zachowały się zdobienia z puttami. Obok pałacu znajduje się częściowo wyburzony folwark, dalej rozciąga się rozległy dawny park angielski z XVIII/XIX w. z 4 pomnikowymi dębami.

Obok stacji benzynowej przecinamy ruchliwą ul. Wrocławską, za skrzyżowaniem po prawej stoi dawny spichlerz, a przed nami kościół.

Kościół św. Filomeny wzmiankowany był już w 1299 roku. Obecny gotycki pochodzi z XV w., w latach 1853-1854 przebudowano go w stylu neogotyckim. Jednonawowa świątynia posiada prostokątne prezbiterium, nakryte sklepieniem krzyżowym. Wewnątrz znajduje się neobarokowe wyposażenie, zaś na murze - renesansowe epitafium. Przykościelny cmentarz otoczono XV-wiecznym murem obronnym, przebudowanym w XIX wieku. Sąsiednia plebania pochodzi z XIX/XX wieku. Za kościołem, pod nr 49 stoi dawna szkoła katolicka z 1891 r., co ciekawe później funkcjonowała w niej podstacja pogotowia ratunkowego.

Skręcamy w boczną ul. Kwiatową, przy której ulokowano szkołę podstawową. Opuszczamy Gniechowice, jedziemy asfaltową drogą, docierając po dłuższej chwili ul. Ciemną do przysiółka Stary Dwór z dawną oficyną folwarczną. Kierujemy się dalej drogą gruntową do ostrego skrętu, rozciąga się stąd widok na dolinę Czarnej Wody z Gniechowicami i Masyw Ślęży. Po chwili droga przechodzi w bitą, docieramy do szosy ze Strzeganowic i zabudowań Wojtkowic.

Wieś  wzmiankowana była w 1309 r. w dokumencie ks. legnickiego Bolesława III i wrocławskiego Henryka VI. W 1492 r. weszła w skład dóbr klasztoru wrocławskich norbertanów. Po sekularyzacji w 1810 r.  kupił ją feldmarszałek von Blücher z Krobielowic, we władaniu tej rodziny wieś pozostała do 1945 roku.

Jedziemy przez wieś obok krzyża i okazałej zagrody, w jej centrum znajduje się kościół.

Kościół św. Jana Nepomucena wzmiankowano w 1329 roku. Obecny renesansowy wzniósł w 1569 r. opat norbertanów Jan Cyrus. Pochowano tu w 1819 r. feldmarszałka von Blüchera, którego ciało później przeniesiono do mauzoleum w Krobielowicach. W 1869 r. przebudowano wieżę w stylu neogotyckim, a ostatnie przeróbki miały miejsce w 1902 roku. Jednonawowa świątynia posiada węższe prezbiterium i czworoboczną wieżę z herbem opata Jana Cyrusa. Zachowały się renesansowe portale z 1569 r. i barokowe wyposażenie wnętrza z ołtarzem głównym z ok. 1670 roku.  Naprzeciwko kościoła stoi neogotycka kapliczka domkowa ufundowana przez Franza Steinicha w 1854 r. Mniejsza kapliczka słupowa z tego samego okresu znajduje się przy równoległej ul. Dębowej na północy.

Jedziemy dalej przez wieś mijając dwa krzyże i boisko. Opuszczamy Wojtkowice, po krótkiej chwili docieramy do ruchliwej szosy Oława – Kąty Wrocławskie i zabudowań Krobielowic, gdzie na głównym skrzyżowaniu kończymy trasę.