1.Opis atrakcji:
Pałac przy ul. Parkowej znany jest w źródłach od XVI w. Po 1594 r. pojawiają się informacje o istnieniu renesansowego dworu nawodnego Szymona von Haniwaldt z Pilczyc i Żórawiny. Ślady pierwotnego dworu są obecne do dziś w fundamentach obecnego pałacu. Dowodami na to, że ówczesna budowla była dworem otoczonym fosą są istniejący do dziś staw w pobliżu pałacu oraz bagnisty grunt na południe od pałacu. Renesansowy pałac uległ zniszczeniu w pożarze w 1739 r. W czasie odbudowy rodzina Rothkirchów mieszkała w parterowej oficynie nazywanej przez właścicieli „Schlössel” tzn. „Zameczkiem”. Znajduje się ona na zachód od obecnego pałacu.
2. Historia atrakcji:
Ślady pierwotnego dworu są obecne do dziś w fundamentach obecnego pałacu: piwnice, sień z czterema potężnymi kolumnami, na parterze pomieszczenia południowo-wschodnie ze sklepieniami kolebkowymi oraz południowa część zachodniego muru magistralnego o znacznej grubości. Posiadłość została odkupiona w roku 1714 od rodziny von Arzat przez Hioba Heinricha von Rothkircha (1682-1748), krótko po narodzinach jego pierworodnego syna Carla Siegismunda (1714-1791). W czasie odbudowy rodzina Rothkirchów mieszkała w parterowej oficynie nazywanej przez właścicieli „Schlössel” tzn. „Zameczkiem”. Znajduje się ona na zachód od obecnego pałacu. Z końca XVIII wieku, klasycystyczna, murowana, otynkowana, na planie prostokąta, dwutraktowa, parterowa z mieszkalnym poddaszem, dach mansardowy z prostymi lukarnami. Elewacja pięcio- i trójosiowa, naroża boniowane i dzielone lizenami w tynku. Po 1949 r. oficyna została przeznaczona na mieszkania i pomieszczenia gospodarcze PGR Sadków.
Sam pałac został odbudowany w ciągu pięciu lat na fundamentach poprzedniej budowli - Hiob Heinrich zlecił odbudowę nowej siedziby w stylu barokowym, ostatecznie budowa została ukończona w 1744 r., krótko przed śmiercią fundatora. Była to prostokątna, dwukondygnacyjna, otynkowana budowla z dachem mansardowym, krytym gontem. Do dekoracji fasady wybrał Hiob Heinrich lizeny i boniowanie naroży oraz przyziemia, okna prostokątne ozdobione w górnej kondygnacji uszakowatymi profilowanymi obramieniami z tynku. We wnętrzu zachowało się sklepienie krzyżowe sieni z 1744 r., wsparte na czterech filarach przyściennych, jeszcze z końca XVI wieku. Z 1744 r. pochodzi również barokowy portal na głównej osi budynku z kamiennym obramieniem, zamknięty łukiem spłaszczonym półkolistym i zwieńczony gzymsem z dodanymi potem płaskorzeźbionymi herbami rodów von Rothkirch i von Heugel ( herb małżonki Hioba Heinricha- Marii Helene von Heugel). Herby dodał prawdopodobnie dopiero Rudolf Hildebrandt.
Pod koniec XVIII wieku Rudolf Hildebrandt dokonał przebudowy budynku w stylu klasycystycznym. W elewacji frontowej dodano dwa pilastry toskańskie w wielkim porządku, wymieniono drzwi wejścia głównego w stylu empire z rzeźbionymi girlandami i liśćmi akantu oraz mosiężnymi klamkami i okuciami. Interesujące były również malowidła, zachowane częściowo jeszcze w 1938 r., na górnej kondygnacji, obecnie ślad po nich istnieje tylko w dokumentacji: wystroje tzw. Izby Niebieskiej (Blaue Stube) i Izby Boskiej (Götterstube) urządzono w latach 90-tych XVIII wieku. W Izbie Niebieskiej sześć malowideł naściennych przedstawiało sielankowe widoki, wsporniki zdobiły putta, a sufit- wizerunki kwiatów i papug. Izbę Boską zdobiły motywy antyczne - wyobrażenia Apolla, Wenus, Merkurego itd.
Rudolf Hildebrand, nie posiadając własnych dzieci, przekazał pałac wraz z wsią wnukowi swojego młodszego brata Wolfa - Hugo Bernhardowi Siegiesmundowi (1812- 1868). Z kolei Hugo Bernhard przekazał spadek swemu bratu Bruno Curtowi Siegesmundowi (ur. 1818), a po jego śmierci wszystko przeszło w ręce najmłodszego syna Wolfa - Oscara Siegfrieda Siegesmunda (1821-1895). Pod koniec życia (1894/95) Oscar zlecił dalszą przebudowę pałacu, kontynuując dzieło Rudolfa Hildebrandta. Zmiany widoczne są zwłaszcza w części dachowej - dodano ozdobne szczyty facjat. Na miejscu płaskich szczytów trójkątnych nad portalem północnym i południowym wzniesiono bardziej strome, wyróżniające się wielkością. Umierając Oskar przekazał Sadków swojemu młodszemu synowi Adalbertowi (1853-1926), a ten zgodnie z tradycją swojemu młodszemu synowi Oskarowi, który był ostatnim niemieckim właścicielem Sadkowa. Oskar zajął się przebudową i unowocześnieniem wnętrz - dobudowano toalety i centralne ogrzewanie (1935).
Po II wojnie światowej na parterze pałacu przejściowo mieściła się szkoła, potem siedziba zarządu gospodarstwa rolnego PGR, na wyższym piętrze stworzono mieszkania pracownicze. Od 1995 r. pałac jest dzierżawiony przez prywatną spółkę rolną, jako siedziba zarządu. W latach 60-tych przeprowadzono remont dostosowując pomieszczenia do nowych funkcji, została zmieniona również kolorystyka fasady - żółta elewacja, brązowe pilastry i białe elementy porządków architektonicznych miały podkreślać barokową formę budynku. Wszystkie elementy fasady zostały zachowane, gruntowne przemiany zaszły we wnętrzach - od lat 60-tych po dziś. Zlikwidowano wejście północne, pozostawiając jedynie pomniejszone drzwi, a pomieszczenia wewnętrzne przebudowano na biura i mieszkania. Zachował się park krajobrazowy z XIX wieku.
Do lat 90-tych ciekawym obiektem był spichlerz o konstrukcji szachulcowej z dachem mansardowym, z 1744 roku, niestety w latach 90-tych konstrukcja zawaliła się i została rozebrana.
Większość zabudowań folwarcznych pochodzi z II poł. XIX wieku i początków XX wieku. W skład zabudowań folwarcznych wchodziły oficyny mieszkalne przy ul. Parkowej nr 6a6b, stajnia z 1785 r., przebudowana; obora, stodoła i budynek gospodarczy z 1927 r. fundacji Oskara von Rothkirch (obecnie warsztat).
3. Godziny otwarcia:
Zabytek niedostępny, siedziba spółki rolniczej. Aktualnie nie istnieje możliwość zwiedzania.
4. Cennik wejścia:
Aktualnie nie istnieje możliwość zwiedzania.
5. Oferta proponowana przez atrakcję:
Siedziba spółki rolniczej
6. Adres atrakcji:
55-080 Sadków Ul. Parkowa
